زندگی ام را به خودم بسپار

دلتنگم و مثل همیشه

پیشم نشسته مادر من

گلبرگ های چادر او

گسترده چتری بر سر من

آرامش آغوش مادر

تنها پناه خستگی هاست

باران یک صبح بهاری

در کوچه دلبستگی هاست

با دستهایش میزداید

اشک مرا از گونه هایم

پیچیده بوی جانمازش

در های های گریه هایم

در چشمهای مهربانش

نور خدا را می توان دید

یا میتوان آرامشی یافت

در اوج گریه، باز خندید

بوی نوازش های مادر

بوی گل سرخ و گلاب است

لبخند گرم و آشنایش

عین طلوع آفتاب است

مادرخودش شعر است،پس من

دیگر چه شعری رابخوانم

ای کاش میشد تا همیشه

در بچه گی هایم بمانم

بزرگ کردن آدمهابا ما کوچک کردن آنهابا شما یا باز هم باما ،ما آدمهای عجیبی هستیم وقتی بخواهیم شخصی را بزرگ کنیم او را به عرش می رسانیم حتی اگر خلاف واقع باشد ، به طوری که او را نیز دچار نوعی از خود شیفتگی می کنیم کار آنقدر بالا می گیرد که لیوان آبش را هم به دستش میدهیم به طوری که نمی گذاریم آب توی دلش تکان بخورد به او می قبولانیم لنگه ندارد و گل بی خوار خداست اگر دنیا یه قهرمان فلان رشته ورزشی یا موقعیت اجتمایی را داشته باشد نام او برازنده ترین است، همه کارهای او الگو می شود و تمامی گفته ها ،حرکات و سکنات او دوست داشتنی و پر از شعور ،اطلاعات ،وبزرگی، قدرت و متانت میگردد.

اما وای به روزی که این قهرمان بزرگ وشایسته مورد بی مهری ما قرار گیرد آنزمان است که آن قهرمان بزرگ و متین و دوست داشتنی کثیف ترین ، نالا یق ترین خقه باز ترین، آدم دنیا می شود یک وصله ناجور اجتمایی دور انداختنی که شایعات پیرامون او هر روز رنگ و لعاب بیشتری به خود میگیرد آنقدر بزرگ و بزرگتر در بدی و زشتی که دیگر قهرمانی برای دفاع نمی ماندو قهرمان گمشده ما به این فکر میکند که ای کاش به همان مس بودن بسنده می کرد. ای کاش میتوانستیم برای همیشه این رسم بد را تر ک کنیم ،ای کاش.